2025, en çok konuşulanların değil, en az duyulanların yılıydı.

Sokakta, evde, pazar tezgâhında hayat ağırlaştı; kelimeler çoğaldı ama anlam seyrekleşti.

Enflasyon rakamları açıklandı, tablolar çizildi, hedefler anlatıldı. Fakat gündelik hayat bu söylemlerin hiçbirine tam olarak sığmadı.

Bu yıl ülkede milyonlarca insan için yaşam, idare etmek anlayışına sıkıştı.

Çalışan yorgundu ama hâlâ bir ihtimali vardı.

Gençler kararsızdı ama önlerinde kocaman bir zaman duruyordu.

Asıl sıkışanlar, bekleyecek gücü kalmayanlardı.Yorgun bedenler yani EMEKLİLER...

açıkçası siyasal iklim, bu yorgunluğu hafifletmekte zorlandı. Sertleşen politik dil, daralan itiraz alanı ve hukuk ile adalet arasındaki mesafe daha sık tartışılır hâle geldi. 2025, güç söylemleri ile toplumun gündelik gerçekliği arasındaki farkın daha görünür olduğu bir yıl olarak hafızaya kazındı. Güvence hissi zayıfladıkça, insanlar daha çok içine kapandı.

Dış Politika ve İç Yük

Dış politikada 2025, yüksek perdeden dile getirilen hedeflerle birlikte temkinli ilişkilerin öne çıktığı bir dönem olarak kayda geçti. İlke ve strateji kadar, değişen koşullara uyum arayışlarının da belirleyici olduğu bir yıl yaşandı.

Türkiye, pek çok başlıkta aynı anda pozisyon almaya çalışırken; uluslararası alanda kalıcı ve öngörülebilir bir hat oluşturmanın zorluklarıyla karşı karşıya kaldı. Bölgesel krizler, mülteci meselesi ve küresel güçlerle ilişkiler, dış politikanın iç toplumsal dengelerle birlikte ele alınmasını zorunlu kıldı.

Bu süreçte insan hayatı, yalnızca diplomatik değil, toplumsal açıdan da hassas bir başlık olarak öne çıktı. Taşınan yük, dış ilişkilerin ötesinde, içerideki sosyal dengeyi de etkiledi.

Uluslararası hukuk ve insan hakları söylemi, küresel tartışmaların önemli bir parçası olmaya devam etti. İçeride hukukun güçlenmesiyle dışarıda sözün etkisi arasındaki bağ ise 2025’te daha fazla hissedildi.

Görünmeyen Yoksulluk

2025’in en belirgin ama en az dile getirilen gerçeklerinden biri emeklilik hâliydi.

Yıllarca çalışmış, üretmiş, vergi vermiş geniş bir kesim için bu yıl, hayatı dengeleme çabasıyla geçti. Emeklilik, dinlenme döneminden çok, sabit bir gelirle ayakta kalma hesabına dönüştü.

Emekli, bu yıl sadece istatistiklerde yer aldı; ancak gündelik yaşam içinde tutunmakta zorlandı. Kira artışları, gıda fiyatları ve sağlık giderleri, sınırlı imkânlarla karşılanmaya çalışıldı. Çoğu zaman tercih değil, zorunlu bir eksiltme yaşandı: sofradan, ısınmadan, kendinden. Ülkemizde yoksulluk bazen yüksek sesle konuşulur. Emekli yoksulluğu ise çoğu zaman sessiz yaşanır ve bu sessizlik, üzerinde en çok durulması gereken hâllerden biridir.

Basın açısından 2025, bu sessizliği görünür kılma çabasının sürdüğü bir yıl oldu. Haberler yazıldı, tanıklıklar kayda geçti. Çünkü bazı hayatlar, ancak anlatıldığında yer bulur.

2026’ya Not

2026,

Sana kusursuz bir yıl bırakmıyoruz. Ertelenmiş adalet duygusu, gecikmiş yüzleşmeler ve ağır bir toplumsal yük devrediyoruz ama hâlâ vazgeçmemiş bir hafıza da bırakıyoruz.

Senden büyük sözler beklemiyoruz. Senden küçük ama gerçek değişimler umuyoruz.

Mesela hukukun yalnızca metinlerde değil, gerçek hayatta da hissedilmesini, insanın, özellikle de yaş almış insanların yük değil değer olarak görülmesini diliyoruz.

Çünkü bir ülkenin vicdanı, en çok emeklisine nasıl davrandığıyla ölçülür.

Emekliler için 2025’te bu sınav hiç de kolay değildi.

Emekli sustu, içine attı.

Ama unutmayın ki her sessizliğin, sonsuza kadar sürmeyeceği de iyi biliniyor.